Bij Lolo op de tatoeagetafel
Wie binnenstapt bij Lolo in de Dekenstraat komt terecht in een warme, huiselijke studio. Tussen de schetsen, kleurrijke boeken en de zachte gloed van de lampen ontvangt tattoo-artiest Laureen Demol haar klanten. Tijd voor een babbel met de vrouw achter de naald.
Tattoo’s zetten, was dat altijd je droom?
Goh, helemaal niet. Ik liet zelf mijn eerste tattoo zetten op mijn 22ste, tien jaar geleden. Maar dat ik het ooit professioneel zou doen? Dat had ik niet verwacht. Ik werkte dan wel in de grafische sector, toch miste ik het zelfvertrouwen om die stap te zetten.
Vroeger had ik mijn eigen skatemerk. Toen mijn papa zei dat het tijd was voor een eigen winkel, kochten we dit pand. Eerst was dat mijn skateshop, en pas later begon ik tattoo-artiesten uit te nodigen. Mensen vonden die combinatie super fijn: de gezellige sfeer, de creativiteit … En zo is de bal aan het rollen gegaan.
Wanneer ben je dan zelf beginnen tatoeëren?
Ongeveer 3 jaar geleden. Ik had toen al een vaste tattoo-artiest in de studio. Plots vroeg ze me: “Waarom doe jij het eigenlijk niet? Je tekent toch constant?” Dat heeft me over de streep getrokken. Vanaf dat moment heb ik me helemaal gefocust op tatoeëren en heb ik afscheid genomen van de skateshop.
Wat vind jij zo bijzonder aan tatoeëren?
Het is zo anders dan tekenen op papier. Op papier kun je iets weggooien. Op iemand z’n huid is het definitief. Die drempel is groot, maar eens je die klik maakt, is het zalig. Ik verdiep me ook graag in de geschiedenis van tattoos. Ik heb hier een hele boekenkast vol. Enorm boeiend!
Heb je als tattoo-artiest een eigen stijl?
Ik hou zelf van de ‘American Traditional’-stijl: dikke lijnen, eenvoudige maar krachtige ontwerpen. Maar elke klant kan natuurlijk anders. Intussen ben ik allround en kan ik de meeste stijlen aan, behalve realisme, dat laat ik bewust aan collega’s over. Ik vind het superbelangrijk om eerlijk te zijn: als iets niet goed kan, zeg ik dat. Liever iemand doorverwijzen dan slecht werk afleveren.
Wie komt er allemaal over de vloer?
Eigenlijk iedereen. Mijn jongste klant was 18, de oudste bijna 80. Wettelijk mag je vanaf 16 een tattoo met toestemming van je ouders, maar dat doe ik niet. 16 vind ik te jong. Enkel in uitzonderlijke, echt betekenisvolle situaties heb ik dat al eens overwogen.
Hebben tattoos voor jezelf altijd een betekenis?
Niet per se. Mijn eerste tattoos wel, maar later werd het meer een soort tijdlijn in mijn leven. Een tattoo hoeft niet altijd een verhaal te hebben. Soms mag iets gewoon mooi zijn.
Je hebt zelf dan ook heel wat tattoos. Is het een (lichte) verslaving?
(lacht) Ja, absoluut. Al van jongs af had ik piercings en wist ik dat ik ooit tattoos wou. Voor mij geven ze zelfvertrouwen. Je lichaam is er niet voor altijd. Waarom zou je het dan niet versieren?
Aan wie geef je de Shopping Halle-fakkel door?
Aan De Frietstop. Frietjes smaken altijd en bij Kristof en Siem zijn ze extra lekker!
Chez Lolo, Dekenstraat 21, Halle I +32 474 88 33 79
